Main content

Denkstof: Vakmensen maken het…verschil

Wees als een vakman/vakvrouw.Klinkt mooi, maar hoe doen we dat? Duidelijk is dat als je iets met liefde, aandacht en toewijding doet, het duurzaam waarde creëert en iedereen moois brengt


Een vrouw liep langs een kerk waar drie ambachtslieden aan het werk waren. Ze vroeg aan de eerste metselaar wat hij aan het doen was. “O, zei de man, mijn baas draagt me op van de stenen die daar liggen een muur te maken, dus dan doe ik dat”. De vrouw liep naar de tweede metselaar en stelde hem dezelfde vraag. “Ik moet geld verdienen want mijn kinderen moeten eten en de huur moet worden betaald. Dus stapel ik stenen”. Bij de derde man aangekomen antwoorde deze: “Samen met mijn collega’s bouw ik mee aan een prachtige kerk en als ik over veertig jaar hier met mijn kleinkinderen langs loop kan ik ze wijzen op de kerk en vertellen dat opa zijn steentje heeft bijgedragen aan dat mooie kerkgebouw”.

Pegels of toewijding?

Ook bij ambachten gaat het vaak over de getallen, over geld. Er zijn echter ook elementen aan het uitoefenen van een ambacht op het vlak van schoonheid, gebruiksgemak en ethiek die van belang zijn voor maatschappelijke en economische ontwikkelingen. De meeste ambachtslieden kiezen bewust voor hun vak. Oefent men in de bouw een ambacht uit? Jazeker, er wordt namelijk een stoffelijk goed gemaakt en vaak gebeurt dat vanuit de wens iets tastbaars te maken. De bewuste keuze iets te willen creëren. Natuurlijk moet er ook geld verdiend worden, maar dat is niet de enige drijfveer. Trots zijn op een fraai uitgevoerd werk telt ook mee.

Apathie of aanpakken?

Als je de huidige sociaal-maatschappelijke ontwikkelingen op wereldwijd niveau gaat bekijken dan is het nauwelijks te overzien. Het is complex en alles grijpt op een niet te ontwarren manier in elkaar. We zijn onderdeel van globale veranderingen en hebben als individu weinig of geen directe invloed om het tij te keren. Zwaarmoedigheid en apathie liggen daarmee op de loer. “Ik kan er toch niets aan doen” en “ze moeten het maar oplossen”. Maar net zoals een groot gebouw bestaat uit vele kleine elementen die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, bestaan dergelijke omvangrijke ontwikkelingen uit ontelbare veranderingen op microniveau. Het zijn die ontwikkelingen op microniveau waar we wel degelijk invloed op kunnen uitoefenen en waarmee we indirect (door de onderlinge verbanden tussen systemen) ook het grotere geheel kunnen beïnvloeden.

Wees als een vakman/vakvrouw

Klinkt mooi, maar hoe doen we dat? Door te zijn als een vakman/vakvrouw. Een voorbeeld: volgens de AD-Oliebollentest was Richard Visser een aantal maal de beste oliebollenbakker van Nederland. De industrieel gebakken bollen van de grote supermarktketens eindigden steeds in de onderste regionen van de ranglijst. Richard bereidt zijn oliebollen ambachtelijk. Met liefde, toewijding en de juiste receptuur, die zo nodig elk jaar wordt verbeterd (en niet onbelangrijk: hij zal ongetwijfeld op het juiste moment hard werken). Liefde is ongrijpbaar, we weten dat het bestaat, maar het is niet tastbaar. Het is een kracht die tot goede dingen leidt en is klaarblijkelijk ook te proeven. Hetzelfde geldt ook voor zoiets als toewijding. Duidelijk is dat als je iets met liefde, aandacht en toewijding doet, het duurzaam waarde creëert en iedereen moois brengt. Dat geldt niet alleen voor oliebollen, maar ook voor gebouwen.

Dus bedrijven en instellingen die liefdeloze rommel maken, verstikken in bureaucratie, geautomatiseerde helpdesks hebben, duurzaamheid zien als marketinginstrument, problemen denken te kunnen aanpakken met nog meer regels, hun medewerkers beschouwen als “resources” (in plaats van hun belangrijkste kapitaal) of op hun verpakking schreeuwen “Vernieuwd recept!” als ze er 1 gram minder zout in hebben gedaan, wordt als een metselaar, horlogemaker, rietdekker, barbier, schilder, timmerman, et cetera.

Door: Peter van Beuningen, iLaT